Gewone leven.

Vandaag voor de tweede dag gewerkt .Vind het geen drama om te werken waar ik nog wel een beetje aan moet wennen is toch het vroege wakker worden . Maar ook dat is geen drama. Op mijn werk is het erg rustig. Er zijn veel mensen vrij of ziek. We zitten nu met zijn zessen.Het is lekker stil. Geen gezeur om je heen geen ruziemakers. En meneer stalker is ook nog steeds vrij. Om kwart voor drie is het voor mij over en sluiten. En ga ik lekker in mijn scootmobiel naar huis. Op het ogenblik is dat geen straf. Met de tempratuur op 29 graden. Toen ik mujn moeder belde hoorde ik het trieste verhaal van mijn ouders hun buurman. Deze is ernstig ziek en ligt op sterven.Ik zelf denk dat het nog maar een paar dagen duurt. Wim waarover het gaat ken ik ook erg goed. Altijd als ik hem zag maakte hij een praatje.Meestal zei hij tegen mijn moeder en mij als we naar de Bogaard gingen niet teveel kleding kopen he? Kon hij makkelijk zeggen want hij ging ook elke dag met zijn vrouw naar de Bogaard toe.En kwamen dan met tassen vol met kleding thuis.Dat is nu over. Wim heeft altijd gezond geleefd en toch kreeg hij longkanker.Wat is het leven toch in een slechte bui soms.Daarom zeg en denk ik, Pluk de dag en maak er wat moois van Groetjes van mij.