Erg.

Gister zat ik voor de tv naar een progamma te kijken. Vond het nogal saai,toen ik ineens een jongen zag die ook last van spasme had. Ik zou zo zeggen geen probleem want daar is erg goed mee te leven.Wat ik wel heel erg vond is dat zijn vader hem jarenlang niet kon accepteren.Hij kon het geen plaats geven zijn lichamelijke handicap. Ik verslikte mij bijna in mijn cola.Wat een lul wat een eikel is die vader zeg. Gelukkig kom ik uit een warm nest en heeft mijn familie nooit op mijn neergekeken. Gelukkig kan iedereen accepteren dat ik met een stijf pootje loopt. Mijn ouders willen zelfs nooit horen als ik voor de grap zeg.Daar komt Esje met haar stijve poot. Dan kan ik echt op een superpreek rekenen. Ik heb gelukkig veel steun van mijn familie.Maar na gisteravond zie ik dat dat niet vanzelfsprekend is. Daarom papa mama zus broer nichtjes en neefjes.Bedankt dat jullie er altijd voor mij zijn. En ik hou heel veel van jullie. Wel duizenden werelden. Kussie van Essie